Δεν έφυγε εξαιτίας της θεραπείας: Οι μικρές συμπεριφορές που διώχνουν τον ασθενή από το οδοντιατρείο
5 Σεπτεμβρίου 2026
Της Μαρίας Αντωνιάδου
Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Οδοντιατρικής Επαγγελματικής Πρακτικής Οδοντιατρική Σχολή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών |
Οδοντίατρος | Πανεπιστημιακός | Ερευνήτρια | Συγγραφέας | Ακαδημαϊκή και Επιστημονική Υπεύθυνη Προγραμμάτων Συνεχιζόμενης Εκπαίδευσης
Δεν έφυγε εξαιτίας της θεραπείας: Οι μικρές συμπεριφορές που διώχνουν τον ασθενή από το οδοντιατρείο
Είναι 7:50 το πρωί. Ο ασθενής έχει φτάσει λίγο νωρίτερα για το ραντεβού των 8:00. Βλέπει από την πόρτα την υπάλληλο του οδοντιατρείου να σκουπίζει και να τακτοποιεί τον χώρο. Χτυπά διακριτικά.
«Δεν έχουμε ανοίξει ακόμη. Το ιατρείο ανοίγει στις 8:00».
Η πληροφορία είναι τυπικά σωστή. Το ωράριο πράγματι αρχίζει στις 8:00. Επικοινωνιακά, όμως, η απάντηση είναι καταστροφική.
Το πρόβλημα δεν είναι τα δέκα λεπτά. Είναι το μήνυμα που πιθανότατα εισέπραξε ο ασθενής:
«Σε βλέπω, αλλά δεν είμαι ακόμη υποχρεωμένη να σε εξυπηρετήσω».
Η ίδια ακριβώς κατάσταση θα μπορούσε να έχει διαφορετική κατάληξη με μία μικρή αλλαγή:
«Καλημέρα σας. Ανοίγουμε επισήμως στις 8:00, αλλά περάστε να περιμένετε μέσα όσο ολοκληρώνουμε την προετοιμασία».
Καμία πρόσθετη δαπάνη. Καμία περίπλοκη διαδικασία. Μόνο μία διαφορετική φράση και μία ανοιχτή πόρτα.
Αυτό είναι το παράδοξο της εμπειρίας του ασθενούς: ένα οδοντιατρείο μπορεί να επενδύει σε σύγχρονο εξοπλισμό, προηγμένες τεχνικές, ψηφιακά συστήματα και υψηλού επιπέδου επιστημονική κατάρτιση, αλλά να χάνει έναν ασθενή από μία συμπεριφορά που διήρκεσε λιγότερο από ένα λεπτό.
Ο ασθενής δεν αξιολογεί μόνο τη θεραπεία
Στην οδοντιατρική πράξη, η κλινική ποιότητα είναι αυτονόητη προϋπόθεση. Δεν είναι, όμως, το μοναδικό στοιχείο με βάση το οποίο ο ασθενής αξιολογεί την εμπειρία του.
Ο ασθενής συνήθως δεν μπορεί να κρίνει με ακρίβεια την τεχνική ποιότητα μιας αποκατάστασης, τη βιολογική ορθότητα ενός θεραπευτικού σχεδίου ή την ποιότητα της αποστείρωσης. Μπορεί, όμως, να κρίνει αμέσως:
- αν απάντησαν στο τηλέφωνό του,
- αν τον χαιρέτησαν όταν μπήκε,
- αν σεβάστηκαν τον χρόνο του,
- αν τον ενημέρωσαν για την καθυστέρηση,
- αν άκουσαν τον φόβο και τις ερωτήσεις του,
- αν του εξήγησαν τι πρόκειται να γίνει,
- αν γνώριζε εκ των προτέρων τι θα πληρώσει,
- αν του μίλησαν με αξιοπρέπεια,
- και αν κάποιος ενδιαφέρθηκε για την πορεία του μετά τη θεραπεία.
Οι διαδικτυακές αρνητικές αξιολογήσεις στον χώρο της υγείας και της οδοντιατρικής δεν περιορίζονται στα θεραπευτικά αποτελέσματα. Επανέρχονται συστηματικά θέματα όπως η επικοινωνία, η συμπεριφορά του προσωπικού, η προσβασιμότητα, η διαχείριση των ραντεβού, οι χρόνοι αναμονής, η οικονομική διαφάνεια και η αντιμετώπιση των παραπόνων [1].
Σε ανάλυση 413 αρνητικών αξιολογήσεων οδοντιατρείων στο Google εντοπίστηκαν 1.071 επιμέρους παράπονα. Αυτά οργανώθηκαν σε πέντε βασικές κατηγορίες: θεραπεία, προσωπικό, επικοινωνία και επαγγελματισμός, οικονομικά ζητήματα και εγκαταστάσεις [2]. Αντίστοιχα, μελέτη 11.764 διαδικτυακών αξιολογήσεων οδοντιάτρων έδειξε ότι η εξήγηση, η παροχή διαβεβαίωσης και η προσωποκεντρική προσέγγιση συνδέονται ουσιαστικά με την ικανοποίηση των ασθενών [3].
Η κλινική ποιότητα μπορεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη του ασθενούς μέσα στην οδοντιατρική έδρα. Η συμπεριφορά της ομάδας, όμως, μπορεί να την ακυρώσει πριν ή μετά από αυτήν.
Πριν μπει στην έδρα, έχει ήδη σχηματίσει γνώμη
Η εμπειρία δεν ξεκινά όταν ο ασθενής καθίσει στην οδοντιατρική έδρα. Ξεκινά πολύ νωρίτερα: από την πρώτη τηλεφωνική κλήση, το πρώτο ηλεκτρονικό μήνυμα ή την πρώτη επαφή με τη γραμματεία.
«Καλώ συνεχώς και δεν απαντά κανείς».
«Έστειλα δύο μηνύματα και δεν έλαβα καμία απάντηση».
«Χρειάστηκε να πάω στο ιατρείο για να μάθω αν ισχύει ακόμη το ραντεβού μου».
«Έφτασα στην ώρα μου και τότε με ενημέρωσαν ότι το ραντεβού είχε ακυρωθεί».
«Δεν απάντησα στο μήνυμα επιβεβαίωσης, γιατί θεώρησα ότι ήταν απλώς υπενθύμιση. Όταν πήγα, μου είπαν ότι είχαν ακυρώσει το ραντεβού μου».
Οι παραπάνω διατυπώσεις αποδίδουν επαναλαμβανόμενα μοτίβα που καταγράφονται σε δημόσιες διαδικτυακές αξιολογήσεις. Πίσω από καθεμία δεν υπάρχει μόνο μία διοικητική αστοχία. Υπάρχει ένας ασθενής που ίσως ζήτησε άδεια από την εργασία του, μετακίνησε άλλες υποχρεώσεις, κανόνισε τη φύλαξη των παιδιών του ή ταξίδεψε για να φτάσει εγκαίρως.
Μια ακύρωση μπορεί να είναι αναπόφευκτη. Μια βλάβη, μια ασθένεια ή ένα επείγον περιστατικό μπορεί να ανατρέψει το καλύτερα οργανωμένο πρόγραμμα. Αυτό που δεν είναι αναπόφευκτο είναι η απουσία ενημέρωσης, απολογίας και προσπάθειας εξεύρεσης λύσης.
Η πρώτη επαφή δεν αποτελεί διοικητική λεπτομέρεια. Είναι η πρώτη πράξη φροντίδας.
«Περιμένετε»: η λέξη που χρειάζεται πάντα εξήγηση
Η καθυστέρηση αποτελεί ένα από τα συχνότερα σημεία τριβής στις υπηρεσίες υγείας. Στην οδοντιατρική, όπου αρκετοί ασθενείς φτάνουν ήδη αγχωμένοι, η παρατεταμένη και ανεξήγητη αναμονή μπορεί να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την ένταση.
Δεν είναι το ίδιο να ακούσει κάποιος:
«Καθίστε και θα σας φωνάξουμε».
και:
«Υπάρχει καθυστέρηση περίπου 20 λεπτών λόγω ενός επείγοντος περιστατικού. Ζητούμε συγγνώμη. Αν θέλετε, μπορείτε να περιμένετε εδώ ή να επιστρέψετε σε λίγο».
Στη δεύτερη περίπτωση, η καθυστέρηση παραμένει. Η εμπειρία, όμως, αλλάζει, επειδή ο ασθενής ενημερώνεται, αποκτά επιλογή και αισθάνεται ότι ο χρόνος του αναγνωρίζεται.
Ασθενείς που αφήνουν αρνητικές αξιολογήσεις συχνά δεν ζητούν ένα απολύτως αλάνθαστο πρόγραμμα. Ζητούν να μην παραμένουν αόρατοι μέσα στην αναμονή. Μια ειλικρινής ενημέρωση και μια απλή συγγνώμη μπορούν να αποτρέψουν τη μετατροπή μιας λειτουργικής δυσκολίας σε προσωπική προσβολή.
Το οδοντιατρείο έχει δικαίωμα να αντιμετωπίζει επείγοντα περιστατικά. Ο ασθενής έχει δικαίωμα να γνωρίζει ότι το πρόγραμμά του έχει ανατραπεί.
Ο τόνος μετατρέπει μια πληροφορία σε προσβολή
Πολλές συγκρούσεις δεν προκαλούνται από αυτό που πρέπει να ειπωθεί, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο λέγεται.
«Δεν είναι δικό μου θέμα».
«Σας το είχαμε πει».
«Έπρεπε να είχατε επιβεβαιώσει».
«Δεν γίνεται τίποτα άλλο».
«Αφού το αφήσατε τόσο καιρό…»
«Πονάτε, αλλά το ραντεβού σας είναι μόνο για έλεγχο».
Οι παραπάνω φράσεις μπορεί να περιέχουν ένα μέρος της πραγματικότητας. Εκφέρονται, όμως, με τρόπο που κλείνει τη συζήτηση και μεταφέρει την ευθύνη αποκλειστικά στον ασθενή.
Η επαγγελματική επικοινωνία δεν απαιτεί από το προσωπικό να ικανοποιεί κάθε αίτημα. Απαιτεί να μπορεί να θέτει ένα όριο χωρίς να ταπεινώνει ή να απορρίπτει τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί του.
Αντί για το «Δεν γίνεται τίποτα άλλο», μπορεί να ειπωθεί:
«Δεν υπάρχει διαθέσιμο ραντεβού σήμερα, αλλά μπορώ να σας εντάξω στη λίστα ακυρώσεων και να ενημερώσω τον οδοντίατρο ότι πονάτε».
Αντί για το «Έπρεπε να είχατε επιβεβαιώσει»:
«Το σύστημά μας ακυρώνει τα ραντεβού που δεν επιβεβαιώνονται. Καταλαβαίνω, όμως, ότι αυτό δεν ήταν σαφές στο μήνυμα που λάβατε. Ας δούμε τώρα τι μπορούμε να κάνουμε».
Το αποτέλεσμα μπορεί να μην είναι εκείνο που επιθυμεί ο ασθενής. Η αξιοπρέπειά του, όμως, δεν χρειάζεται να αποτελεί μέρος της διαπραγμάτευσης.
Όταν ο ασθενής αισθάνεται αόρατος
Δεν απαιτείται πάντα μια προσβλητική φράση για να δημιουργηθεί αρνητική εμπειρία. Μερικές φορές αρκεί η απουσία στοιχειώδους αναγνώρισης.
Ο ασθενής μπαίνει και κανείς δεν σηκώνει το βλέμμα από την οθόνη. Περιμένει μπροστά στη γραμματεία, ενώ το προσωπικό ολοκληρώνει μια προσωπική συζήτηση. Κάθεται στην έδρα και ο οδοντίατρος συζητά με τη βοηθό για ένα άσχετο θέμα. Άνθρωποι μπαίνουν και βγαίνουν από το θεραπευτήριο χωρίς εξήγηση. Το κινητό ελέγχεται ανάμεσα σε δύο κλινικές κινήσεις.
Καμία από αυτές τις συμπεριφορές δεν αποτελεί απαραίτητα σοβαρό περιστατικό από μόνη της. Όταν, όμως, συσσωρεύονται, μεταδίδουν ένα σαφές μήνυμα:
«Είσαι εδώ, αλλά δεν είσαι το επίκεντρο της προσοχής μας».
Η μη λεκτική επικοινωνία -η οπτική επαφή, η στάση του σώματος, ο τόνος της φωνής και η προσοχή- αποτελεί κρίσιμο μέρος της σχέσης οδοντιάτρου–ασθενούς. Η αποτελεσματική επικοινωνία χρειάζεται να είναι σαφής, ακριβής, ολοκληρωμένη, κατανοητή και προσαρμοσμένη στις ανάγκες του συγκεκριμένου ασθενούς [4].
Ο ασθενής καταλαβαίνει πολύ γρήγορα αν βρίσκεται σε έναν χώρο φροντίδας ή σε έναν χώρο όπου απλώς διεκπεραιώνεται.
Η πιο ευάλωτη θέση: πάνω στην οδοντιατρική έδρα
Η οδοντιατρική θεραπεία έχει μια ιδιαιτερότητα που συχνά υποτιμούμε. Ο ασθενής βρίσκεται ξαπλωμένος, με περιορισμένη δυνατότητα επικοινωνίας, έντονα φώτα στραμμένα πάνω του και κάποιον να εργάζεται σε μία ιδιαίτερα ευαίσθητη περιοχή του σώματός του. Για έναν άνθρωπο με οδοντιατρικό φόβο, αυτή η θέση μπορεί να δημιουργεί έντονη αίσθηση απώλειας ελέγχου.
Σε αυτή τη συνθήκη, μικρές φράσεις αποκτούν μεγάλο βάρος:
«Μην ανησυχείτε, δεν είναι τίποτα».
«Δεν γίνεται να πονάτε τόσο».
«Χαλαρώστε».
«Αν φοβάστε, θα δυσκολέψετε τη διαδικασία».
Η πρόθεση μπορεί να είναι καθησυχαστική. Το αποτέλεσμα, όμως, συχνά είναι ακυρωτικό. Ο ασθενής δεν ακούει ότι θα τον βοηθήσουν. Ακούει ότι ο φόβος ή ο πόνος του θεωρούνται υπερβολικοί.
Πιο υποστηρικτική προσέγγιση θα ήταν:
«Καταλαβαίνω ότι αισθάνεστε άγχος».
«Θα σας εξηγώ κάθε βήμα πριν προχωρήσω».
«Αν θέλετε να σταματήσουμε, σηκώστε το χέρι σας».
«Πείτε μου τι σας δυσκόλεψε περισσότερο σε προηγούμενη εμπειρία».
Η ενσυναίσθηση δεν καθυστερεί αναγκαστικά τη θεραπεία. Συχνά εξοικονομεί χρόνο, επειδή μειώνει την αβεβαιότητα, ενισχύει τη συνεργασία και βοηθά τον ασθενή να αισθανθεί ότι διατηρεί έναν βαθμό ελέγχου. Η σύγχρονη βιβλιογραφία συνδέει την αποτελεσματική, προσωποκεντρική επικοινωνία με μικρότερο φόβο, καλύτερη κατανόηση, μεγαλύτερη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων και υψηλότερη ικανοποίηση [4–6].
Η κριτική δεν κινητοποιεί πάντα· μερικές φορές διώχνει
«Πώς αφήσατε τα δόντια σας να φτάσουν σε αυτήν την κατάσταση;»
«Δεν χρησιμοποιείτε νήμα, έτσι δεν είναι;»
«Έπρεπε να είχατε έρθει νωρίτερα».
Οι φράσεις αυτές μπορεί να εκφράζονται στο πλαίσιο της εκπαίδευσης του ασθενούς. Συχνά, όμως, βιώνονται ως επίπληξη.
Ένας ασθενής που έχει αποφύγει την οδοντιατρική φροντίδα για χρόνια μπορεί να αντιμετωπίζει φόβο, οικονομικούς περιορισμούς, προβλήματα υγείας, οικογενειακές δυσκολίες ή προηγούμενη τραυματική εμπειρία. Το γεγονός ότι τελικά προσήλθε αποτελεί ευκαιρία επανένταξης στη φροντίδα — όχι κατάλληλη στιγμή για κήρυγμα.
Αντί για το «Γιατί το αφήσατε;», μπορεί να ειπωθεί:
«Είναι θετικό ότι ήρθατε τώρα. Ας δούμε μαζί τι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε πρώτα».
Η πρόληψη χρειάζεται ενημέρωση και υπευθυνότητα. Δεν χρειάζεται ντροπή. Ο ασθενής που αισθάνεται ότι κρίθηκε δεν γίνεται απαραίτητα πιο συνεπής. Συχνά γίνεται απλώς πιο απρόθυμος να επιστρέψει.
Όταν η θεραπεία αρχίζει να μοιάζει με πώληση
Μια δαπανηρή θεραπεία δεν είναι αυτομάτως περιττή και μια σύνθετη πρόταση δεν αποτελεί από μόνη της υπερθεραπεία. Η δυσπιστία αρχίζει όταν ο ασθενής δεν καταλαβαίνει:
- τι ακριβώς έχει διαγνωστεί,
- ποια είναι η κλινική αναγκαιότητα,
- τι είναι επείγον και τι μπορεί να περιμένει,
- ποιες εναλλακτικές υπάρχουν,
- ποια είναι τα οφέλη και οι περιορισμοί κάθε επιλογής,
- και ποιο είναι το συνολικό κόστος.
Όταν παρουσιάζεται μόνο η ακριβότερη επιλογή, όταν η απόφαση πιέζεται να ληφθεί άμεσα ή όταν η οικονομική ενημέρωση παραμένει ασαφής, η θεραπευτική πρόταση μπορεί να εκληφθεί ως πώληση.
Η κοινή λήψη αποφάσεων δεν καταργεί την επιστημονική ευθύνη του οδοντιάτρου. Αντίθετα, επιτρέπει στον οδοντίατρο να εξηγήσει την κλινική του κρίση και στον ασθενή να συμμετάσχει με βάση τις ανάγκες, τις αξίες, τις προτεραιότητες και τις οικονομικές του δυνατότητες.
Η εμπιστοσύνη δεν χάνεται επειδή η θεραπεία κοστίζει. Χάνεται όταν ο ασθενής δεν καταλαβαίνει τι πληρώνει, γιατί το χρειάζεται και ποιες άλλες επιλογές διαθέτει.
Η τελευταία εντύπωση μπορεί να ακυρώσει όλη την επίσκεψη
Η θεραπεία ολοκληρώθηκε επιτυχώς. Ο ασθενής σηκώνεται από την έδρα και φτάνει στη γραμματεία. Εκεί πληροφορείται ένα κόστος διαφορετικό από εκείνο που είχε καταλάβει. Λαμβάνει βιαστικές οδηγίες, δεν γνωρίζει ποιο σύμπτωμα θεωρείται αναμενόμενο και δεν είναι σαφές με ποιον πρέπει να επικοινωνήσει αν εμφανιστεί πρόβλημα.
Την επόμενη ημέρα τηλεφωνεί επειδή πονά. Δεν απαντά κανείς. Στέλνει μήνυμα και λαμβάνει μια τυπική απάντηση αρκετές ώρες αργότερα. Η κλινικά επιτυχημένη θεραπεία έχει πλέον συνδεθεί με ανασφάλεια και εγκατάλειψη.
Η εμπειρία του ασθενούς δεν τελειώνει με την αφαίρεση της σιελαντλίας. Ολοκληρώνεται όταν ο ασθενής:
- γνωρίζει τι έγινε,
- έχει κατανοήσει τις οδηγίες,
- γνωρίζει τι πρέπει να περιμένει,
- έχει σαφή εικόνα της οικονομικής εκκρεμότητας,
- ξέρει πότε θα γίνει ο επανέλεγχος,
- και αισθάνεται ότι μπορεί να επικοινωνήσει αν προκύψει ανάγκη.
Ένα σύντομο τηλεφώνημα μετά από μια απαιτητική θεραπεία δεν είναι μόνο ευγενική χειρονομία. Αποτελεί συνέχεια της φροντίδας και ισχυρό μήνυμα ότι η σχέση δεν τελείωσε με την πληρωμή.
Το παράπονο δεν είναι πάντοτε το τέλος της σχέσης
Ένας δυσαρεστημένος ασθενής που επιλέγει να μιλήσει προσφέρει στο οδοντιατρείο μια δεύτερη ευκαιρία. Αποκαλύπτει ένα πρόβλημα που άλλοι ασθενείς μπορεί να βίωσαν, αλλά δεν ανέφεραν ποτέ.
Η αμυντική αντίδραση -«αυτά δεν έγιναν έτσι», «εσείς καθυστερήσατε», «σας είχαμε ενημερώσει»- μπορεί να μετατρέψει ένα διαχειρίσιμο παράπονο σε οριστική ρήξη.
Η αναγνώριση δεν ισοδυναμεί πάντοτε με παραδοχή κλινικού σφάλματος. Μπορεί να ξεκινά πολύ απλά:
«Λυπούμαστε που η εμπειρία σας δεν ήταν αυτή που περιμένατε».
«Κατανοούμε γιατί η έλλειψη ενημέρωσης σας αναστάτωσε».
«Θα θέλαμε να εξετάσουμε προσεκτικά τι συνέβη και να επικοινωνήσουμε μαζί σας».
Το παράπονο δεν είναι πάντοτε το τέλος της σχέσης. Η κακή διαχείρισή του, όμως, μπορεί να γίνει το οριστικό της τέλος.
Στις δημόσιες διαδικτυακές απαντήσεις χρειάζεται επιπλέον προσοχή. Το ιατρείο οφείλει να προστατεύει την εμπιστευτικότητα και να αποφεύγει τόσο την επιβεβαίωση της ιδιότητας του σχολιαστή ως ασθενούς όσο και τη δημοσιοποίηση κλινικών ή οικονομικών λεπτομερειών. Η αντιπαράθεση κάτω από μία αρνητική κριτική δεν αποκαθιστά τη φήμη του ιατρείου. Συνήθως προσφέρει στο κοινό ένα δεύτερο, ακόμη πιο αποκαλυπτικό δείγμα της επικοινωνιακής του κουλτούρας.
Τέσσερις ερωτήσεις για κάθε περιστατικό
Κάθε φορά που εμφανίζεται ένα παράπονο, η οδοντιατρική ομάδα μπορεί να εξετάζει τέσσερα σημεία:
- Τι συνέβη;
Ποια συγκεκριμένη συμπεριφορά, παράλειψη ή φράση προκάλεσε την αντίδραση;
- Τι άκουσε ή τι αισθάνθηκε ο ασθενής;
Αδιαφορία; Απόρριψη; Έλλειψη σεβασμού; Πίεση; Ντροπή; Οικονομικό αιφνιδιασμό; Απώλεια ελέγχου;
- Τι χάθηκε;
Χρόνος, εμπιστοσύνη, αίσθημα ασφάλειας, αποδοχή της θεραπείας ή προθυμία επιστροφής;
- Τι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά;
Μία έγκαιρη ενημέρωση; Μία σαφέστερη εξήγηση; Μία ειλικρινής συγγνώμη; Μία διαφορετική φράση; Μία μικρή πράξη φιλοξενίας;
Το ζητούμενο δεν είναι να δημιουργηθεί ένα οδοντιατρείο στο οποίο ο ασθενής έχει πάντοτε δίκιο. Το ζητούμενο είναι ένα οδοντιατρείο που μπορεί να ακούσει τι βίωσε ο ασθενής, ακόμη και όταν η ομάδα έχει διαφορετική άποψη για τα γεγονότα.
Οι μικρές συμπεριφορές αποκαλύπτουν τη μεγάλη κουλτούρα
Ο ασθενής μπορεί να μη γνωρίζει αν η τεχνική που εφαρμόστηκε ήταν η πλέον σύγχρονη. Γνωρίζει, όμως, αν τον άκουσαν. Αν του εξήγησαν. Αν σεβάστηκαν τον φόβο, τον χρόνο και την οικονομική του δυνατότητα. Αν τον αντιμετώπισαν ως άνθρωπο και όχι ως ένα ακόμη κενό στη γραμμή των ραντεβού.
Οι ασθενείς δεν εγκαταλείπουν πάντοτε ένα οδοντιατρείο εξαιτίας μιας αποτυχημένης θεραπείας. Μερικές φορές φεύγουν εξαιτίας μιας κλειστής πόρτας, ενός αδιάφορου βλέμματος, μιας ανεξήγητης καθυστέρησης, μιας απρόσμενης χρέωσης ή μιας φράσης που δεν έπρεπε να ειπωθεί έτσι.
Καμία από αυτές τις συμπεριφορές δεν είναι πραγματικά «μικρή». Είναι μικρή μόνο σε διάρκεια. Όχι σε επίδραση.
Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο σημείο για κάθε οδοντιατρική ομάδα: η θεραπεία μπορεί να ήταν άριστη. Η εμπειρία, όμως, είχε ήδη αποτύχει.
Βιβλιογραφικές αναφορές
- Tsoukatos, K.; Thomaidis, S.; Tzaferi, E.I.; Antoniadou, M. Online Negative Reviews and Complaints in Healthcare and Dentistry: A Narrative Review of Patient Experiences. Hygiene 2026, 6, 49. https://doi.org/10.3390/hygiene6030049
- Park, J.S.; Kroon, M. Negative Reviews Online: An Exploratory Analysis of Patient Complaints about Dental Services in Western Australia. Australian Dental Journal 2022, 67, 138–147. https://doi.org/10.1111/adj.12893
- Larsen, M.; Holde, G.E.; Johnsen, J.-A.K. Investigating Patient Satisfaction Through Web-Based Reviews of Norwegian Dentists: Quantitative Study Using the Meaning Extraction Method. Journal of Participatory Medicine 2024, 16, e49262. https://doi.org/10.2196/49262
- Ho, J.C.Y.; Chai, H.H.; Lo, E.C.M.; Huang, M.Z.; Chu, C.H. Strategies for Effective Dentist–Patient Communication: A Literature Review. Patient Preference and Adherence 2024, 18, 1385–1394. https://doi.org/10.2147/PPA.S465221
- Haji Seyed Javadi, S.K. From Patient Experience to Dental Service Return Visits: A Narrative Review of Strategies for Improving Dental Care Services. Journal of Patient Experience 2025, 12, 23743735251406349. https://doi.org/10.1177/23743735251406349
- General Dental Council. Views and Experiences of Dentistry: 2024 Survey of the UK Public. GDC: London, UK, 2024. GDC Public Survey 2024
Από τη γνώση στην καθημερινή οδοντιατρική πράξη
Η εμπειρία του ασθενούς δεν εξαρτάται μόνο από τον οδοντίατρο, αλλά από την ετοιμότητα, την επικοινωνία και τον επαγγελματισμό ολόκληρης της ομάδας. Στο πλαίσιο αυτό, η εκπαιδευτική ομάδα DENTIST EDU | ΚΕΔΙΒΙΜ ΕΚΠΑ, με ακαδημαϊκή και επιστημονική υπεύθυνη την Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Μαρία Γ. Αντωνιάδου, υλοποιεί εξειδικευμένες εκπαιδευτικές δράσεις για βοηθούς και μέλη οδοντιατρικών ομάδων.
Το ORTHO EXPERT ASSIST αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη πανεπιστημιακή εκπαιδευτική σειρά για βοηθούς ορθοδοντικού ιατρείου στην Ελλάδα. Περιλαμβάνει τρεις αυτοτελείς διαδικτυακούς κύκλους, οι οποίοι καλύπτουν την κλινική υποστήριξη της ορθοδοντικής θεραπείας, την οργάνωση και ανάπτυξη του ιατρείου, την επικοινωνία με παιδιά, εφήβους και γονείς, καθώς και την ψηφιακή ορθοδοντική και την τεχνητή νοημοσύνη. Οι κύκλοι θα πραγματοποιηθούν στις 30–31 Οκτωβρίου 2026, 14–15 Μαΐου 2027 και 22–23 Οκτωβρίου 2027 και μπορούν να παρακολουθηθούν ανεξάρτητα.
Παράλληλα, η 4η Ημερίδα Βοηθών Οδοντιατρείου – Endo–Perio Assist 360° θα πραγματοποιηθεί διά ζώσης το Σάββατο 20 Μαρτίου 2027, από τις 10:00 έως τις 17:00, στην Οδοντιατρική Σχολή ΕΚΠΑ. Η ημερίδα συνδέει την κλινική προετοιμασία ενδοδοντικών και περιοδοντολογικών περιστατικών με την οργάνωση της συνεδρίας, τη σωστή χρήση και συντήρηση του εξοπλισμού, τη λήψη ιστορικού, τη διαχείριση των ραντεβού και την αποτελεσματική επικοινωνία με αγχωμένους ή απαιτητικούς ασθενείς.
Γιατί ο κατάλληλα εκπαιδευμένος βοηθός δεν βρίσκεται απλώς δίπλα στην οδοντιατρική έδρα. Συμμετέχει ενεργά στην ασφάλεια της θεραπείας, στην ομαλή λειτουργία του ιατρείου και, τελικά, στην εμπειρία που θα θυμάται ο ασθενής όταν φύγει.
